Andrzej Dłużniewski

Piotr Kopik

Patryk Zakrocki (Zakład Produkcji Dźwięku)

 

Galeria Okna, CSW Zamek Ujazdowski w Warszawie

otwarcie: 8.02.2008, g. 19.00

wystawa trwa do 2.03.2008

Kurator: Marcin Krasny

 

Jak daleko można się posunąć w konceptualizacji projektu? Zapewne w nieskończoność. Na ile sztukę może zastąpić sama narracja? Czy opowieść o obrazie jest tylko surogatem obrazu, czy może być jego alternatywą? Wydawałoby się, że tego typu pytania dawno już przestały być zajmujące.

Tymczasem wszystko wskazuje na to, że młodzi artyści ponownie przystępują do ich odkurzenia i postawienia na nowo. Każda z prezentowanych na wystawie prac odwołuje się do kategorii wyobraźni.

 

Każda ponownie stawia pytanie o konceptualizację dzieła sztuki. Odniesieniem dla projektów Piotra Kopika oraz Patryka Zakrockiego (Zakład Produkcji Dźwięku) może stać się klasyczna już praca Andrzeja Dłużniewskiego z 1975 roku "Zdania o ludziach, liczbach i przestrzeni...". Na wystawie

zaprezentowana została zrekonstruowana, ponownie nagrana opowieść artysty składająca się z czterech części, w których Dłużniewski opisuje jeden ze swoich obrazów, przywołuje historię mężczyzny nie uznającego liczby sześć, relacjonuje przygody człowieczka budującego na ekranie telewizora własną rzeczywistość oraz opisuje niezmiernie trudny do wyobrażenia obiekt. Piotr Kopik z kolei prezentuje wideo "Drewniany klocek" będące relacją ze spotkania kuratora i artysty, podczas którego drobiazgowo opowiedziana zostaje cała wystawa w galerii Okna, wraz ze wszystkimi znajdującymi się na niej obrazami. Fakt, że obrazy nie zostały namalowane, a wystawa nie została

zrealizowana przestaje być istotnym, bowiem barwna opowieść artysty staje się wartością samą w sobie, pozbawioną materialnego balastu "dzieła sztuki". Można by to podsumować zdaniem z Pabla Picassa: "Wszystko, co możesz sobie wyobrazić jest realne".

 

Jeszcze mniej oczywista jest "Rzeźba modularna" Patryka Zabrockiego składająca się z dziewięciu miniaturowych odtwarzaczy, które można uruchamiać w dowolnej kolejności. Każdy z nich zawiera fragment zdania opisującego bryłę, którą należy samodzielnie skonstruować w wyobraźni. Każdy opis zawiera jednak szeroką możliwość interpretacji, więc rzeźba, która w efekcie powstanie może mieć zgoła nieoczekiwany kształt. Wystawę "W sztuce rzeczywistość staje się marzeniem" należy zatem samemu zrekonstruować za pomocą własnej imaginacji, przy czym każdy jej kształt będzie formą bezdyskusyjną. Pytanie tylko, czy wyobraźnia to wystarczająco użyteczne narzędzie do konstrukcji takich form, jak "dysk o promieniu równym długości twojej ostatniej rozmowy telefonicznej".