KONKURS >>> LAUREACI 4. EDYCJI KONKURSU SAMSUNG ART MASTER
Jaśmina Wójcik (ur. 1983 r.) – studentka warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych na Wydziale Grafiki; pracownia dyplomowa Multimedialnej Kreacji Artystycznej prof. Stanisława Wieczorka, pracownia aneksowa (na Wydziale Rzeźby) Przestrzeni Audiowizualnej prof. Grzegorza Kowalskiego. Zajmuje się projektowaniem, filmem, kreacją i szeroko pojętą sztuką całościową życiową. Grand Prix w konkursie Film w minutę (styczeń 2007) organizowanym przez Kinofftekę i Portal Onet.pl. I miejsce w 4. edycji konkursu Samsung Art Master. Ostatni projekt to zbiorowy portret Warszawy, ukazany przez przedstawienie ludzi, którzy do niej przybyli. Więcej informacji
Filmowy tryptyk Jaśminy Wójcik Improwizacja jest portretem dwóch starych kobiet, sióstr bliźniaczek z prowincjonalnego miasteczka. To opowieść o starości, pamięci i zapomnieniu, samotności, gniewie i pogodzeniu z życiem. Artystka wchodząc z kamerą w świat uczuć, zachowań i intymnych przeżyć bohaterek nie ogranicza się do obserwacji. Jej obecność staje się katalizatorem emocji, a nakręcony materiał lustrem, w którym przeglądają się protagonistki. Improwizacja to doskonale zmontowana, przemyślana, dojrzała praca – mroczna, chwilami wstrząsająca, bezkompromisowa, a jednocześnie zrealizowana z godną podkreślenia odpowiedzialnością i humanistyczną wrażliwością.
Anna Izabela Molska (ur. 1983 r.) – studentka czwartego roku w pracowni Przestrzeni Audiowizualnej prowadzonej przez prof. Grzegorza Kowalskiego na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Autorka filmów wideo, instalacji, performerka. W 2006 roku zdobyła wyróżnienie w 3. edycji konkursu Samsung Art Master, w 4. edycji – II miejsce. W maju 2007 roku wraz z Krzysztofem Franaszkiem zainicjowała działalność alternatywnego miejsca aktywności artystycznej G Punkt. W różnorodnej twórczości Molskiej na pierwszy plan wysuwa się wątek zderzenia człowieka (zwłaszcza ludzkiego ciała) z paradygmatami sztuki. Jej ostatni film (Tanagrama 2006/2007) w przewrotny sposób nawiązuje do awangardy rosyjskiej początku XX w.
Starożytna chińska łamigłówka, aluzje do Malewicza i Strzemińskiego, muzyka Fatimy Mirandy i Cinematic Orchestra, patetyczny śpiew chóru Aleksandrowa i dialogi z płyty do nauki języka rosyjskiego – Tanagrama to misterna filmowa konstrukcja, zbudowana z zaskakująco heterogenicznych materiałów. W tej złożonej, kunsztownie zrealizowanej pracy Molska łączy w spójną całość szereg elementów: wideo-performance, choreografię, dyskusję z tradycją awangardy, napięcie pomiędzy konkretem cielesności i abstrakcją formy oraz, co charakterystyczne dla jej twórczości, mistrzowskie operowanie ścieżką dźwiękową. W Tanagramie punktem wyjścia jest ćwiczenie, które prowadzi artystkę do pytań o artystyczną żywotność takich pojęć jak utopia czystej formy, abstrakcja, geometria, poddawanie wyobraźni rygorystycznej dyscyplinie.
Karolina Breguła (ur.1979 r.) – absolwentka szkoły fotograficznej GFU
w Sztokholmie i Europejskiej Akademii Fotografii w Warszawie, studentka trzeciego roku fotografii w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi. Autorka m.in. takich wystaw jak: Niech Nas Zobaczą, Widzi mi się pałac, Lovebook. Współautorka wystawy Mężatki (wspólnie z Aleksandrą Buczkowską) i Artysta na sprzedaż (wspólnie z Wojciechem Rudzkim). Obecnie pracuje nad projektami Dobrzy Sąsiedzi i Wystawa. III miejsce w 4. edycji Samsung Art Master. Więcej informacji na: www.karolinabregula.com
W Kamerze wideo Karolina Breguła prostymi środkami stworzyła dowcipny komentarz do procesu twórczego w epoce, w której podstawowym narzędziem artysty stają się elektroniczne media. Kamera wideo jest ironiczną wypowiedzią na temat języka – pojętego jako kod sztuki, ale również jako niedoskonała forma komunikacji, zawłaszczona przez dyskurs technologii i konsumpcji. Breguła wykonuje przed kamerą sugestywny wideo-performance. Z offu słyszmy głos artystki recytujący instrukcję obsługi kamery wideo kolejno we wszystkich możliwych językach europejskich, od albańskiego po estoński. Tekst instrukcji kończy się słowami „ta kamera została stworzona do robienia sztuki”. Na ekranie oglądamy autorkę, która ilustruje tekst instrukcji wymownymi gestami – na wzór stewardes, które przed startem samolotu wykonują swoistą instruktażową pantomimę na temat procedur bezpieczeństwa. Breguła jest jednocześnie podmiotem i przedmiotem artystycznej operacji; podobnie jak wideo, które w pracy Breguły jest materią i zarazem przedmiotem analizy.
Paweł Dziemian (ur. 1983 r. w Krzywólce pod Suwałkami) – obecnie jest studentem trzeciego roku Intermediów na Katedrze Komunikacji Multimedialnej poznańskiej ASP. Z pozoru performer, w głębi serca malarz, zajmuje się wideo oraz instalacją, fotografuje, rysuje, chciałby zostać rzeźbiarzem i romansować z materią. Fascynuje go samo życie, przekłada sagi rodzinne ponad teorie awangardy. Jest bystrym obserwatorem, a jego bezkompromisowość wpływa na celowość i klarowność wypowiedzi. Więcej informacji na: www.dziemian.com
Wyróżniona w konkursie Samsung Art Master instalacja „XII prac Herkulesa”, w maju tego roku zdobyła kolejny laur - w kategorii sztuki wizualne zostanie zaprezentowana na 13. Biennale Młodych Artystów z Europy i Krajów Śródziemnomorskich, które odbędzie się jesienią w Aleksandrii.
Rozbudowany projekt wideo Pawła Dziemiana XII prac Herkulesa zwraca uwagę osobistym, niemal obsesyjnym tonem wypowiedzi oraz bezkompromisowością stojącej za nią artystycznej postawy.
XII prac Herkulesa to projekt w procesie – do tej pory artysta uznaje za gotowe do publicznej prezentacji siedem z dwunastu zaplanowanych filmów, w nieoczywisty, zaszyfrowany sposób odwołujących się do mitologicznego pierwowzoru. Poszczególne odsłony XII prac to filmy o zróżnicowanej długości i konwencji: od dokumentalnego, trwającego niemal godzinę zapisu strzyżenia i golenia autora przez włoskiego fryzjera, po krótkie etiudy o charakterze autotematycznej psychodramy.
Michał Bojara (ur. 1979 r.) – student Wydział Intermediów i Fotografii Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu oraz absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi. Zajmuje się fotografią, malarstwem i grafiką. Prowadzi Studio Fetysh w Warszawie, od 2006 roku robi projekty w przestrzeni miejskiej, wideo i instalacje. Zajmuje się również scenografią, plakatem i projektowaniem. Penetruje kolejne media plastyczne i działania pokrewne, stara się nie ograniczać w środkach wyrazu.
Skrzynka Michała Bojary to instalacja, w której autor buduje przestrzeń naznaczoną agresją i śladem przemocy. Wewnątrz czarnego sześciennego boksu Michał Bojara pokazuje trzy lustra: do jednego z nich strzelał z ostrej amunicji, następne porysował nożem, a trzecie uderzył teleskopową pałką do samoobrony. Artysta nazywa stłuczone lustra rysunkami – akt twórczy staje się tożsamy z aktem gwałtu i agresji, a w roli narzędzi artystycznych występuje broń, przypominając jak cienka i zależna od kontekstu jest granica dzieląca kreację od destrukcji.
Grzegorz Drozd (ur. 1970 r.) – studia: UMCS w Lublinie Instytut Wychowania Artystycznego, ASP w Warszawie. Dyplom (wrzesień 2007) – Wydział Malarstwa prof. J. Modzelewski i Wydział Przestrzeni Audiowizualnej prof. G. Kowalski. Dyplomowany mechanik lotniczy oraz kucharz. Mieszka i pracuje w Warszawie. Współzałożyciel niezależnego centrum działań Zmiana Organizacji Ruchu (ZOR). Więcej informacji free.art/zmiana_organizacji_ruchu.
Operowe, niemal barokowe w formie i jednocześnie naturalistyczne w przedstawianiu cielesności wideo Grzegorza Drozda oparte jest na zabiegu totalnego „przesterowania” obrazu, ścieżki dźwiękowej, agresywnej nadekspersji. Drozd powiększa do monumentalnych rozmiarów ludzkie usta, które usiłują zaśpiewać arię z Carmen Bizeta. Dosadny, wręcz odrażający konkret wziętej pod lupę ludzkiej anatomii zderza się ze zdeformowaną ścieżką dźwiękową; zniekształcenie potęguje tylko patos operowej arii. Operator, który wystawia zmysły i wrażliwość widza na próbę, to film, który eksploruje potencjał piękna i grozy tkwiący w niedoskonałości.
Agata Groszek (ur. 1977 r.) – dyplom (2005) na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie – Pracownia Malarstwa Leona Tarasewicza i Pracownia Przestrzeni Audiowizualnej Grzegorza Kowalskiego. 2003/04 stypendium na Akademii w Sztutgarcie. II miejsce w 3. edycji Samsung Art Master. Zajmuje się wideo, fotografią, projektami multimedialnymi. Praca Fundamenty z betonu zrozumienia – tablice dydaktyczne do wychowania do życia w rodzinie bazuje głównie na warstwie wizualnej podręczników znajdujących się na liście zatwierdzonej przez MEN do użytku szkolnego (to nie żart!). Obecnie pracuje nad wideo dotyczącym postrzegania roli i znaczenia kobiety (sic!) w życiu społeczeństwa z punktu widzenia konserwatywnej (większej) jego części.
Projekt Agaty Groszek Fundamenty z betonu zrozumienia – tablice dydaktyczne do wychowania do życia w rodzinie to artystyczny dokument, próba analizy stanu świadomości epoki „rewolucji moralnej”. Artystka cytuje ilustracje z używanych w polskich szkołach podręczników do wychowania w rodzinie. To zaskakująco niekoherentny zbiór obrazów: agencyjnych fotografii, zdjęć przyrody, sytuacji inscenizowanych przed obiektywem. Niektóre z tych obrazów w zestawieniu z tytułami podręcznikowych rozdziałów wyglądają na niejasne, karkołomne metafory. Inne robią wrażenie fotografii, które znalazły się w książkach na prawach zupełnego przypadku. Zacytowane przez artystkę zdjęcia należy traktować jako wizualną emanację dyskursu o „wychowaniu do życia w rodzinie”, ale zamiast klarowanej dydaktycznej narracji otrzymujemy enigmatyczną obrazkową opowieść, zmierzającą ku niejasnym i nieuchwytnym konkluzjom.
Dagmara Pochyła (ur. 1983 r.) – dyplom (2007) w pracowni prof. Wiesława Smużnego na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu, Wydział Sztuk Pięknych. Zajmuje się projektami multimedialnymi (wideo, wideo-instalacja, instalacja, obiekty), fotografią, animacją, od niedawna również street art'em. Jeden z ostatnich projektów to instalacja wideo Od lewa do prawa i animacja krótkometrażowa pt. Fatal Error. Poszukuje języka sztuki, którym można nie tylko mówić i komentować, ale przede wszystkim otwierać na spontaniczne doświadczanie, uwrażliwiać i łączyć.
Dagmara Pochyła w projekcie Projekcja bytu / byt projekcji wykorzystuje efekt blue boksu do podarowania widzowi szczególnego doświadczenia: po wejściu do pustej sali odkrywamy obraz samych siebie, transmitowany na ekran monitora. Nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, gdyby nie to że techniczny trick umożliwia w przestrzeni projekcji pojawienie się obok naszego wizerunku obrazu osoby, która przebywa w drugim bliźniaczym pomieszczeniu. W ten sposób otrzymujemy możliwość spotkania się w czasie rzeczywistym w elektronicznej przestrzeni z kimś, kogo nie ma obok nas w przestrzeni fizycznej. Instalacja Pochyły eksponuje przede wszystkim możliwości technologii, ale drzemie w niej również potencjał metaforycznego odczytania, ontologiczne pytanie o „byt projekcji” i warunki „projekcji bytu”.
Dimitri Kielbasiewicz (ur. w 1985 r. w Moskwie) – od 2004 roku jest studentem Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu na Wydziale Komunikacji Multimedialnej. Główną techniką, którą posługuje się w swojej pracy artystycznej jest wideo. Jego twórczość ukazuje fragmenty relacji pomiędzy ludźmi, które w wideo instalacjach dają wrażenie instynktownych i zarazem prywatnych przeżyć. Ostatnia praca dotyczy świata sióstr – eksploruje ich kobiecość i bliskość. Jest prezentowana w formie trójkanałowej wideo instalacji.
W dwukanałowym wideo Dimitra Kielbasiewicza I will be your mirror widzimy obrazy dwóch golących się mężczyzn: ojca i syna. Wizerunki bohaterów pracy wyświetlone są na dwa lustra. Odbicia projekcji spotykają się na ścianie galerii: dwa osobne zapisy wideo stają się całością, wizerunki ojca i syna przenikają się i nakładają na siebie. Kielbasiewicz zwielokrotnia obraz i mnoży odbicia, lustra obecne są jako motyw w filmie i jako fizyczne obiekty w przestrzeni galerii. Ostatecznym wynikiem artystycznej operacji jest zwierciadlany refleks; następstwo pokoleń jawi się jako ciąg powtórzeń, sekwencja egzystencjalnych odbić.
Jan Szewczyk (ur. 1986 r.) – student Wydział Komunikacji Multimedialnej poznańskiej Akademii Sztuk Pięknych. Zajmuje się wideo i obiektami. Wystawy: Continuation (2004), Vidioci (2006), Unisex (2007). Ostatni zrealizowany projekt – Good bye home sweet home – to projekt o konflikcie "dziecka we mnie" ze świadomością konieczności wejścia w dorosłe życie.
Zapomnijmy na chwilę o ludziach i porozmawiajmy o jeleniach to tautologiczna instalacja na temat malarstwa i jego percepcji. Praca składa się ze stołu, krzeseł i wiszącego na ścianie obrazu – konwencjonalnego pejzażu. Na stole umieszczony jest mały wyświetlacz LCD, oprawiony w ramkę jak pamiątkowa fotografia. Na ekranie widz ogląda tę samą sytuację, w której właśnie się znalazł: ten sam stół i krzesła, na których siedzą nieruchomo trzy osoby wpatrujące się w wiszący na ścianie pejzaż – oczywiście ten sam, który możemy oglądać na żywo w galerii. Jan Szewczyk inscenizuje grę odbijających się w sobie obrazów i zwielokrotnionych spojrzeń: oglądamy obraz wideo przedstawiający ludzi oglądających obraz malarski – sytuacja z filmu zostaje powtórzona w przestrzeni fizycznej; artystyczna fikcja „staje się ciałem”. W kontekście wystawy zdominowanej przez media, praca Szewczyka nabiera dodatkowego znaczenia – może być interpretowana jako komentarz do (nie)obecności malarstwa i pytanie o jego współczesny status.
